رنگ و پوشش‌های ساختمانی

رنگ‌های ساختمانی را می‌توان در سه گروه کاربردی دید. رنگ‌های پایه آب مانند پلاستیک و اکریلیک برای فضای داخلی که بو و ترکیبات فرار کمتری دارند و سریع خشک می‌شوند. رنگ‌های اکریلیک و سیلیکونی نما که باید هم‌زمان مقاوم به اشعه فرابنفش باشند و هم اجازه خروج بخار از دیوار را بدهند؛ رنگ نمایی که سطح را کاملاً می‌بندد، رطوبت را در دیوار حبس می‌کند و خودش پوسته می‌شود. گروه سوم، پوشش‌های محافظ فلز شامل ضدزنگ، اپوکسی و رنگ متورم‌شونده ضد حریق برای اسکلت فولادی است.

سیستم رنگ همیشه چندلایه است و حذف هر لایه، عمر کل سیستم را کوتاه می‌کند. توالی معمول داخلی شامل بتونه‌کاری و سنباده، آستر و دست‌کم دو دست رنگ نهایی است. آستر فقط یک لایه اضافه نیست؛ وظیفه آن یکنواخت کردن مکش سطح و ایجاد چسبندگی است و رنگ بدون آستر روی گچ تازه، لکه‌دار و ناهمگون در می‌آید. پوشش هر لیتر رنگ پلاستیک در هر دست حدود 8 تا 12 متر مربع است و ضخامت فیلم خشک هر دست حدود 25 تا 40 میکرون.

مهم‌ترین اشتباه، رنگ زدن روی زیرکار نم‌دار است. سطح گچ‌کاری‌شده باید به‌طور کامل خشک شود و رطوبت آن پیش از رنگ زیر حدود 5 درصد باشد؛ در غیر این صورت رنگ تاول می‌زند و پس از چند ماه پوسته می‌شود. اشتباه دوم، رقیق کردن بیش از حد رنگ برای پوشش سطح بیشتر است که ضخامت فیلم و در نتیجه قدرت پوشش و شست‌وشوپذیری را از بین می‌برد. اشتباه سوم در نما، رنگ زدن روی سطحی است که هنوز ترک‌های آن ترمیم و درزگیری نشده‌اند.

در انتخاب رنگ، نمونه را روی خود دیوار و در نور روز ببینید، نه روی کاتالوگ. رنگ در نور مصنوعی و در سطح کوچک کاملاً متفاوت دیده می‌شود و اختلاف بین آنچه انتخاب شده و آنچه اجرا می‌شود، معمول‌ترین نارضایتی در مرحله تحویل است.