عایق حرارتی

سه خانواده عایق حرارتی در ساختمان‌های ایران غالب هستند. پلی‌استایرن منبسط (EPS) ارزان و سبک است، ضریب هدایت 0.033 تا 0.040 وات بر متر کلوین دارد و برای دیوارهای خارجی و کف مصرف می‌شود. پلی‌استایرن اکسترود (XPS) متراکم‌تر است، جذب آب بسیار کم دارد و برای زیر کف، دیوارهای در تماس با خاک و بام معکوس مناسب‌تر است. پشم سنگ و پشم شیشه علاوه بر عایق حرارتی، عایق صوتی خوبی هستند و مهم‌تر از همه نمی‌سوزند؛ همین ویژگی آن‌ها را برای مسیرهای فرار، موتورخانه و جداکننده‌های حریق ضروری می‌کند.

مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان، ساختمان‌ها را بر اساس نوع کاربری، سطح زیربنا و اقلیم گروه‌بندی می‌کند و برای هر پوسته، حداقل مقاومت حرارتی تعیین کرده است. در پروانه ساختمانی تهران، ارائه محاسبات و برگه رعایت مبحث نوزدهم بخشی از مدارک الزامی است و انتخاب ضخامت عایق باید از همان محاسبه بیرون بیاید، نه از تجربه شخصی مجری.

مهم‌ترین اشتباه، قطع شدن پیوستگی عایق در محل تیر، ستون، لبه دال و دور بازشوهاست. این نقاط پل حرارتی می‌سازند و می‌توانند تا 30 درصد از اثر عایق را از بین ببرند و در زمستان به تعریق سطحی و کپک منجر شوند. اشتباه دوم، نم‌گرفتن عایق است؛ EPS و پشم معدنی خیس، کارایی حرارتی خود را تقریباً از دست می‌دهند و باید با لایه بخاربند و آب‌بند محافظت شوند. اشتباه سوم، استفاده از EPS معمولی به‌جای نوع کندسوز در جاهایی است که خطر گسترش حریق وجود دارد.

در بازسازی، عایق‌کاری از سمت بیرون دیوار (نمای کامپوزیت با عایق) نتیجه بسیار بهتری از عایق داخلی می‌دهد، چون پل حرارتی سازه را هم پوشش می‌دهد و فضای داخلی را کم نمی‌کند.