پنجره UPVC و شیشه دوجداره

پنجره‌ها ضعیف‌ترین حلقه پوسته حرارتی ساختمان هستند و در یک آپارتمان معمولی، سهم قابل توجهی از اتلاف انرژی از همان‌جا اتفاق می‌افتد. پروفیل UPVC به دلیل ساختار چندمحفظه‌ای و هدایت حرارتی پایین خود پلاستیک، عملکرد بهتری از پنجره آلومینیومی بدون ترمال بریک و پنجره فلزی قدیمی دارد. تعداد محفظه‌های پروفیل بین 3 تا 7 است؛ پروفیل 5 محفظه‌ای برای اقلیم تهران انتخاب متعادلی است و رفتن به 7 محفظه بیشتر برای مناطق سردسیر توجیه دارد.

نکته‌ای که خریداران معمولاً از آن غافل می‌مانند، تقویت فولادی داخل پروفیل است. UPVC به تنهایی سختی کافی برای تحمل بار باد و وزن شیشه ندارد و باید داخل هر پروفیل، مقطع گالوانیزه با ضخامت حداقل 1.5 میلی‌متر جاسازی شود. پنجره‌ای که تقویت آن حذف یا نازک شده باشد در چند سال تاب برمی‌دارد، لنگه‌ها گیر می‌کنند و آب‌بندی از بین می‌رود. ضخامت جداره خود پروفیل هم اهمیت دارد: کلاس A حداقل 2.8 میلی‌متر و کلاس B حداقل 2.5 میلی‌متر.

در شیشه، ترکیب متعارف 4+12+4 یا 4+16+4 میلی‌متر است که ضریب انتقال حرارت حدود 2.7 وات بر متر مربع کلوین دارد. با استفاده از شیشه کم‌گسیل (Low-E) و پر کردن فضای میانی با گاز آرگون، این عدد به حدود 1.6 تا 1.8 می‌رسد. برای کاهش صدا، به‌جای دو شیشه هم‌ضخامت، از دو ضخامت متفاوت مانند 4 و 6 میلی‌متر استفاده می‌شود تا فرکانس تشدید هر دو جداره یکی نباشد.

اشتباه رایج اجرایی، نصب بدون کفشک و بدون پر کردن اصولی درز دور قاب با فوم است. درزی که فقط با گچ پر شود، پل حرارتی و مسیر نفوذ آب می‌سازد. کنترل دیگر، وجود سوراخ‌های تخلیه آب در فریم پایین است؛ نبود آن باعث جمع شدن آب در پروفیل و پوسیدن یراق می‌شود.